Page images

Or to the unjust tribunals, under change of times,

And condemnation of the ingrateful multitude.

If these they 'scape, perhaps in poverty

With sickness and disease, thou bowest them down,

[blocks in formation]

So deal not with this once thy glorious champion,

The image of thy strength, and mighty minister.

What do I beg? how hast thou dealt already?

Behold him in this state calamitous, and turn

His labours, for thou canst, to peaceful end.


είτ', εν χρόνων αλλαγαίς,

αχαρίτων πολιτών
δίκαις αδίκοις' τάδε δ' εί τις

διέφυγεν, πένητα
πηρόν τε και γεραιών αλ-

-γηδόσιν διαστρέφεις.
και τους ουκ ατάκτους

αταξίας σύ ποιναν
ώ Πάτερ, άλόγοις νόμοις έπραξας.

ως δε συνελόντι λέγειν,

πότμον λέλoγχ αδιάφορον σα θέσμο παραλιπών τε χώ φυλάξας, άμφω το πλείστον εξ ίσης εφθαρμένω.

μη τον πάλαι παμμέγαν,

λήματός τε θείου
αυτόν, θεόν ως δυνάμει, δι-

-άκονον φέριστον,
αίκιζε τοϊσδ' αντίσταθμα:

ήκισας μεν, ήκισας:
άλλ' ώ πάντα νωμών,

ιδών νιν ώδ' έλεινόν, δος φρενογαθή πόνων τελευτάν.



But who is this? what thing of sea or land-
Female of sex it seems-
That so bedecked, ornate, and gay,
Comes this way sailing,
Like a stately ship
Of Tarsus, bound for the isles
Of Javan or Gadire,
With all her bravery on, and tackle trim,
Sails filled, and streamers waving,
Courted by all the winds that hold them play,
An amber scent of odorous perfume
Her harbinger, a damsel train behind ?
Some rich Philistian matron she may seem ;
And now at nearer view, no other certain
Than Dalila thy wife.



My wife! my traitress; let her not come near me.


Yet on she moves, now stands and eyes thee fixed,
About to have spoke; but now, with head declined,

τίς δ' άρα, πόντοθεν εϊταπό χέρσου, 740
θήλεί εσιδείν, έρχεται ημίν ;
ή μάλα λαμπρό κόσμο τρυφερά,
χώς από Ταρσού ναύς υψιφανής
νήσους Ελλάδος ή ποτ' Ιβήρων
ποτινισσομένη, καλόν αιωρεί
στολμών ναυτικών, ιστία λαμπρώς
μετεώροισιν παρά σημείοις

ανέμου σαίνοντος ακραούς.
τηδ' εναλίγκιος, αντί προπομπού
κηωέσσης όδμην αύρας,

συν δ' ακολούθω χορό ηγείται
καλλιθείρω" τoία γ' εσοράν
πολύδωρός της μήτηρ εύτεκνος
ωδ' επιχωρία αλλ' εγγύς ιδών

σκεθρώς έμαθαν
την σην, δύστηνε, γυναίκα.

την γυναίκα, την προδούσαν και άπαγε, μη πελαζέτω.

ΧΟΡΟΣ. αλλ' όμως, όψιν βεβαίαν όμμάτων τετραμμένην δεύρ' όρώ στείχουσαν, εν δε τώ λαλείν επαύσατο


Like a fair flower surcharged with dew, she weeps,
And words addressed seem into tears dissolved,
Wetting the borders of her silken veil.
But now again she makes address to speak.

With doubtful feet and wavering resolution
I came, still dreading thy displeasure, Samson,
Which to have merited, without excuse,
I cannot but acknowledge; yet if tears
May expiate—though the fact more evil drew
In the perverse event than I foresaw-
My penance hath not slackened, though my pardon
No way assured. But conjugal affection,
Prevailing over fear and timorous doubt,
Hath led me on, desirous to behold
Once more thy face, and know of thy estate,
If aught in my ability may serve
To lighten what thou sufferest, and appease
Thy mind with what amends is in my power,
Though late, yet in some part to recompense
My rash, but more unfortunate, misdeed.

: 740


Out, out, hyæna! these are thy wonted arts,

« ՆախորդըՇարունակել »